.....หากดวงไฟยังไม่ดับลง ก็คงดีที่ยังได้รู้สึกถึงลมหายใจของตนเอง ว่าลมหายใจนี้จะทิ้งเปล่า หรือจะมีประโยชน์อย่างไร ได้เห็นพระอาทิตย์สาดแสงสีทองยามเช้า ไม่กี่ชั่วโมง ดางดาวก็พราวระยับแข่งกับแสงเดือน ให้เราเห็นความมืด และความสว่าง ในวันเดียวกัน..

 

    แต่ถ้าหากเมื่อใด ลมหายใจอันมีค่านี้หยุดลง เราจะอยู่ท่ามกลงความมืด หรือพราวแสงเรืองรองสว่างไสว ย่อมขึ้นกับช่วงที่ยังมีลมหายใจ ว่าจะเลือกข้างไหนเอาไว้แต่เนิ่นๆ ดูจิตดูใจ อบรมจิตให้สว่างไสว มันจะอยู่กึ่งกลางระหว่างมืดและสว่าง แล้วทุกอย่างจะหยุดลงที่ความสงบ เข้าถึงความสุขอันเป็นนิรันดร์